در سوگ مردی از تبار صنعت، اخلاق و توسعه و کارآفرینی ایران
کد خبر:
1268
زمان انتشار:
۱۸ مهر ۱۴۰۵ - ۱۴:۳۸ بعد از ظهر

آیا با رفتن بزرگان صنعت، چراغ کارآفرینی ایران نیز کمفروغ خواهد شد؟
درگذشت زندهیاد مهندس محسن خلیلی عراقی، بنیان گذار گروه صنعتی بوتان و از پیشگامان صنعت نوین ایران و از چهرههای ماندگار کارآفرینی و تشکلگرایی کشور، ضایعهای اندوهبار برای جامعه صنعت، تجارت و کارآفرینی ایران است.
اینجانب افتخار داشتم در اتاق بازرگانی مشترک ایران، بلژیک و لوکزامبورگ، در معیت آن بزرگمرد، سعادت نایبرئیسی ایشان را داشته باشم؛ فرصتی ارزشمند که برای من فراتر از یک همکاری حرفهای، مکتبی از تجربه، اخلاق، صبوری و مسئولیتپذیری بود.
در سالهای همراهی با آن فقید سعید، بسیار از ایشان آموختم. متانت در رفتار، صبوری در تصمیمگیری، احترام به اندیشههای متفاوت و نگاه عمیق به مسئولیت اجتماعی، از ویژگیهای برجسته شخصیت ایشان بود.
مهندس خلیلی عراقی تنها یک صنعتگر موفق و کارآفرین پیشرو نبود؛ او انسانی دغدغهمند بود که توسعه ایران، آینده جوانان، اعتلای فرهنگ کسبوکار و تقویت جایگاه بخش خصوصی را رسالتی ملی و اجتماعی میدانست.
باور عمیق ایشان به خرد جمعی، تشکلگرایی و گفتوگوی سازنده، در کنار توجه ویژه به نسل جوان و انتقال تجربه به آنان، از وی شخصیتی ساخته بود که تأثیرش فراتر از بنگاههای اقتصادی و فعالیتهای صنعتی بود.
اما امروز، در کنار اندوه فقدان این مرد بزرگ، نگرانی عمیقتری ذهن مرا به خود مشغول کرده است؛ نگرانی از آینده کارآفرینی در ایران و سرنوشت میراثی که بزرگان صنعت و اقتصاد این سرزمین با سالها تلاش، خلاقیت، ایستادگی و ازخودگذشتگی بنا نهادهاند.
بهراستی نسل جدید، بهویژه نسل Z، تا چه اندازه کارآفرینپرور و آماده پذیرش این میراث گرانبها خواهد بود؟
آیا این نسل، وارث خلاقیت، جسارت، نوآوری و روحیه کارآفرینی پیشینیان خود خواهد شد؟
آیا جوانان امروز، قدردان اندیشهها، تجربهها و خرد کارآفرینانی خواهند بود که عمر خویش را صرف ساختن و آبادانی ایران کردند؟
آیا نسل جدید میتواند نهتنها حافظ این میراث ارزشمند باشد، بلکه آن را متناسب با تحولات جهان امروز توسعه دهد و افقهای تازهای برای صنعت و اقتصاد کشور بگشاید؟
و هزاران «آیا»ی دیگر که پاسخ به آنها، آینده اقتصادی و اجتماعی ایران را رقم خواهد زد.
نگرانی بزرگ من این است که مبادا با خاموش شدن چراغ عمر بزرگان و پیشکسوتان کارآفرینی ایران، چراغ خلاقیت، تولید و اندیشه کارآفرینانه نیز بهتدریج کمفروغ شود.
آیا در پس فقدان چهرههای برجسته صنعت و کارآفرینی، شاهد گسست میان نسلها و فراموشی فرهنگ اصیل کارآفرینی خواهیم بود؟
آیا جامعه ما توانسته است میان تجربه پیشکسوتان و استعداد نسل جوان پلی پایدار برقرار کند؟
و مهمتر از همه، آیا نهادهای آموزشی، اقتصادی و اجتماعی کشور توانستهاند نسلی تربیت کنند که بهجای صرفاً مصرفکننده بودن، خالق ارزش، تولیدکننده اندیشه و سازنده آینده باشد؟
من بر این باورم که کارآفرینی تنها تأسیس یک بنگاه اقتصادی یا خلق ثروت نیست؛ کارآفرینی نوعی تفکر، فرهنگ، مسئولیت اجتماعی و تعهد به آینده یک سرزمین است.
بزرگانی همچون مهندس محسن خلیلی عراقی، تنها کارخانه و صنعت نساختند؛ آنان اندیشه ساختن، فرهنگ مشارکت، امید به آینده و باور به توانایی ایرانیان را پرورش دادند.
امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند انتقال این میراث فکری و اخلاقی به نسل جوان هستیم؛ چراکه مرگ یک کارآفرین بزرگ، پایان یک زندگی است، اما فراموشی اندیشه او میتواند آغاز خاموشی بخشی از آینده یک ملت باشد.
با همه این نگرانیها، همچنان امیدوارم نسل جدید ایران، با بهرهگیری از دانش روز، فناوریهای نوین و تجربه گرانسنگ پیشکسوتان، نهتنها ادامهدهنده راه آنان، بلکه آفریننده فصل تازهای از کارآفرینی و توسعه کشور باشد.
آنچه از مهندس خلیلی عراقی در ذهن و قلب من ماندگار خواهد ماند، نهتنها خدمات ارزشمندشان به صنعت کشور، بلکه منش انسانی، فروتنی، بزرگواری و عشق بیپایانشان به آبادانی ایران است.
امروز جامعه صنعت و کسبوکار ایران یکی از سرمایههای ارزشمند انسانی و اخلاقی خود را از دست داده است؛ اما وظیفه ماست که اجازه ندهیم اندیشه و میراث این بزرگان نیز همراه آنان به خاک سپرده شود.
اینجانب با قلبی اندوهگین، درگذشت این مرد بزرگ را به خانواده محترم خلیلی عراقی، جامعه پیشکسوتان صنعت و تجارت، فعالان اقتصادی، کارآفرینان و تمامی دوستداران ایشان صمیمانه تسلیت عرض میکنم.
از درگاه خداوند متعال برای آن عزیز سفرکرده، رحمت و آرامش ابدی و برای خانواده گرامی و بازماندگان، صبر و شکیبایی مسئلت دارم.
روح بلندش شاد، یادش گرامی و اندیشهاش الهامبخش نسلهای آینده باد.
محسن قادری
نایبرئیس پیشین اتاق بازرگانی مشترک ایران،بلژیک لوکزامبوگ
مدیر عامل هلدینگ ژیوار
اخبار مرتبط




